24 november 2008

 

De UBA sinds Spoetnik, views from an extraterrestrial

Het Spoetnik programma van de UBA is alweer een halfjaar afgelopen. En nu wordt een een halve dag georganiseerd om een te laten bezinken hoeveel ruimtestof er door het spoetnikprogramma is opgedwarreld. Ik heb de aantallen niet meer precies bij de hand, maar ik denk dat er nog steeds ruim honderd Spoetnik blogs in Google Reader zweven. Geduldig wacht ik op een teken van hun aankomst, misschien dat er op enig moment een volgende Spoetnikker zijn doel bereikt en met zenden begint. Ruimtereizen nemen wel eens een ruim tijdsbeslag.

Met plezier lees ik trouw een aantal overgebleven spoetnik blogs. Ik volg ze denk ik vrijwel allemaal. Ik vind het blog onderdeel in elk geval succesvol. Zeker waneer je de 100-10-1 regel in oogschouw neemt. Met de blogs van Laika, Een beetje adjunct, Brughagedis, De bibliotheker, Uba blog Nederlands is het rendement van het Spoetnik programma toch behoorlijk. Ik hoop maar dat het tienvoud hiervan in elk geval blogs serieus is gaan nemen en misschien wel enkelen volgt. Of soms zelfs wel eens een commentaar geeft.

Ik heb in elk geval genoten van de tijd dat Spoetnik draaide, de energie spatte er van af. Zelfs ver weg, van moederschip Spoetnik was de vibratie waarneembaar. Een mooie tijd van spelen en experimenteren. Van zelf rijker worden door de ervaringen die je opdoet.

Maar wat blijft er van over? Welke ideeën en ervaringen die je hebt opgedaan, kun je overbrengen naar de UBA naar je eigen werkomgeving om daar dingen beter en efficiënter te kunnen? Of te kunnen? Punt. Wat voor dingen ben je tegengekomen op deze reis? Die je gezien hebt? Wat zou je ook in jouw bibliotheek willen beginnen, en welk drempels kom je tegen die je weerhouden? Ik vraag dit omdat ik vanavond in dit kader geïnspireerd werd door
De interesse is er wel, veel bibliotheken laten hun medewerkers bijvoorbeeld het 23 dingen traject volgen maar in d periode daarna zie je toch relatief weinig dat zaken echt opgepakt en doorgezet worden. En zoals Gerard in andere woorden aangeeft, gooi geen roeiboten los als je niet van plan bent om te gaan roeien, dat levert alleen maar het bekende gevoel op van iets aangeraakt te hebben maar er niet mee verder te kunnen, één bonk frustratie bij de koplopers,het weer wegzakken van kennis bij de volgers, en de kont tegen de kribbers kunnen zeggen: 'zie je wel dat het toch niks oplevert'.
Het zijn hele relevante vragen die zeker wel gesteld zullen zijn bij de evaluatie van het programma, en bij en keuze voor een vervolgtraject. Ik denk dat het Spoetnik vooral heeft aangetoond dat het een enorm positieve sfeer heeft kunnen creëren binnen je organisatie. Die sfeer vastouden is natuurlijk een hele kunst, maar zou het plezier in het werken zo ten goede komen.

Als laatste voorbeeld van nog niet geheel geinternaliseerd Web 2.0 denken is de aankondiging op de Spoetnik blog zelf. De links in de Spoetnik blog naar de namen van de presenteerders overmorgen lopen voor een buitenstaander allemaal dood in jullie eigen wiki. Ik zou dat anders hebben opgelost als volgt door te linken naar hun publieke LinkedIn pagina's Alice Doek, Robin van Schijndel en Pascal Braak. Zelfs voor de afgeschermde profielen geeft LinkedIn voor niet geregristreerden nog iets meer soelaas.

Labels: , , ,


Comments:
Mmm Wouter afgezien van je bewondering voor een aantal fraaie blogs toch een ietwat wat zure toon. De link tussen Spoetnik en de ervaring van Monique Verweijmeren herkennen wij binnen de UvA helemaal niet.
Het succesvolle Spoetnik is natuurlijk allereerst niet meer en niet minder een intern scholingsprogramma. Vandaag 26/11 was het Spoetnik symposium en hebben we met 35 deelnemers geëvalueerd, terug en vooruitgekeken en natuurlijk naar het verhaal van de blog van Laika geluisterd. Er komt dus nog een bericht op de immer goed bezochte Spoetniksite. Opbrengsten van Spoetnik zijn allereerst individueel: collega’s gebruiken allerlei web 2.0 toepassingen en hiernaast zijn een aantal blogs in en na Spoetnik ontstaan.
Het enthousiasme bestaat nog steeds maar een vervolg moet niet tot uitdrukking komen in een vervolgprogramma maar in blogs gericht op klanten, samenwerking, medewerkers die steeds vaker redactierollen invullen, web 2.0 toepassingen in producten etc. Een voorbeeld van een zeer geslaagde toepassing is onze interne nieuwsbrief die door veel collega’s buiten de UvA wordt gevolgd. Maar nu moeten we de slag naar de klant maken en dit is geen sinecure. De term ‘missiewerk’ gaat wellicht te ver maar we moeten nog wel wat rss-hordes nemen voordat bv blogs van vakreferenten een plaatsje vinden binnen de virtuele vakgroepcommunity. Mijn indruk van de bijeenkomst is dat er een aantal interessante ideeën zijn die we zeker gaan oppakken. Wellicht nog even geduld want misschien weet je dat wij in een sneltreinvaart een nieuw bibliotheeksysteem implementeren. En je raadt het: het zijn dezelfde collega’s die nu ondergedompeld zijn in Aleph en even niet van web 2.0.
Maar die links naar een interne wiki was inderdaad niet heel slim.
 
@Robin,
Wat ik van buitenaf kan waarnemen zijn als overblijfselen een aantal goede blogs -en jullie nieuwsbrief-. Wat er intern verder is bereikt ontrekt zich aan mijn waarneming. Ik ben blij voor jullie dat de vibe van Spoetnik er nog is. Maar die Vibe kan ik niet meer waarnemen vanaf hier. Vandaar die extraterrestial.
Misschien was de tweede helft van de post iets te veel een opgeheven vingertje. Mijn bedoeling was vooral om na te denken om de Vibe van personen naar een positieve Vibe voor de organisatie. Dat is aan het eind van de dag toch vooral de bedoeling. Niet per se een vervolgprogramma, maar vooral internalisatie in de organisatie.
 
Beste Robin en Wouter,

Ik heb het stuk kennelijk met heel andere ogen gelezen. Helemaal niet als zuur, maar als heel reeel. Het is immers zo, dat het aanreiken van tools niet hetzelfde is als deze implementeren. Gisteren heb ik toch ook gemerkt, dat ondanks het algeheel enthousiasme, er veel mensen zijn die misschien bloggen wel leuk vinden, maar veel overige web 2.0 zaken niet 'vol' omarmen. Ik heb meermalen gehoord: "waar dient dat RSS nou voor?" Of "het kost zoveel tijd". Geeft helemaal niets, de basis ligt er en er zullen zeker een aantal mooie zaken (anders dan persoonlijke blogs) uit voortvloeien.

De vergelijking: "gooi geen roeiboten los als je niet van plan bent om te gaan roeien, etc" spreekt mij niet zo aan. Ik denk dat het altijd goed is om te "ruiken" aan nieuwe dingen, zonder dat daar direct aan vast hoeft te zitten dat iedereen al het nieuwe toepast. Je weet dan in ieder geval wat het voorstelt en staat m.i. er "opener" tegenover.

Ik zie het meer als de lessen in surfen die ik van een Duitser op Kreta kreeg (jaren her). Er was steeds een pittige theoretische les voordat je op de surfplank ging staan. Je ging die cursus natuurlijk alleen volgen, als je uberhaupt zin had om te surfen. En ja, niemand was zo stom om de plank al te laten wegdrijven vòòrdat je erop stond. Vanaf de kant werd je dan gecorrigeerd. Ik hoor hem nog roepen: Hoch, der Gabelbaum!

Spoetnik leverde ons de theoretische kennis en begeleidde ons bij ons eerste voorzichtige tochtjes. Het verschafte de basis. Nu moet het inderdaad zoveel mogelijk ECHT iets mee gedaan worden.

De basis die gelegd werd is geweldig goed geweest. Als je je nu realiseert dat ik een jaar geleden niet eens wist waar web 2.0 voor stond of wat RSS was....
Dat leerde ik van Spoetnik. Maar jij Wowter hebt met Dymphie ook een grote invloed gehad. Jij liet ons door jouw reacties zien hoe belangrijk het is dat je op elkaar reageert, dat je wat te zeggen hebt en dat je een community opbouwt. Als extraterrestial met een gevestigde reputatie als blogger enthousiasmeerde je mij, Brughagedis en vele anderen. Daar ben ik je heel erkentelijk voor! Jacqueline
 
Bedankt Laika, ik deed het met plezier. Dat weet je denk ik wel.
 
Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een koppeling maken



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?