WoW! Wouter over het Web

De Google Code gekraakt?

2010-02-06T15:53:00.004+01:00

Het woordje 'code' in de titel zet me even op het verkeerde been. Betreft het een vervolg op het fameuze boek Google Hacks van Tara Calishain en Rael Dornfest uit 2003? Het gaat hier echter om een heel ander soort uitgave. In De Google Code presenteert Henk van Ess een eenvoudige zoekstrategie om efficiënt met Google op het web te kunnen zoeken. Hoewel zijn methode van zoeken – de code – in feite ook toepasbaar is bij andere zoekmachines zoals Yahoo!, Bing of Ask, siert Googles naam (marketingmagie!) de omslag.

De Google Code is opmerkelijk dun voor een uitgave over zoeken op het web: 136 pagina’s met heel veel illustraties, veelal kleine schermafbeeldingen van zoekacties en het eerste resultaat. Het werkje is vlot geschreven en na pakweg drie à vier uur lezen heb je het uit. Van Ess raadt trouwens aan om het boek niet te lezen met de pc erbij – en vanwege de overvloed aan illustraties is dat ook niet nodig. Bovendien wordt ook wel heel simplistisch uitgelegd wat het idee achter iedere zoekactie is en vervolgens wordt de zoekactie ook nog eens visueel getoond.

Denken als een document
Goed, je hebt het boekje uit. Wat heb je nu geleerd? Henk van Ess omschrijft de code zelf als volgt: ‘Ga niet uit van wat je zoekt, maar van je wilt vinden. Stel geen vraag, maar voorspel het antwoord. Visualiseer wat je zoekt. Je probeert beredeneerd te gokken hoe informatie is opgeschreven. Je leert met verstand te raden hoe mensen dingen opschrijven. De beste manier om de juiste woorden te vinden, is te doen alsof je zelf de schrijver bent.’ Hij heeft het ook wel over denken als een document. In feite doet Van Ess zijn methode een tikkeltje tekort wanneer hij het op deze manier samenvat.

Zijn code bestaat uit drie stappen. De eerste is de conceptuele stap, waarin je bedenkt wat je eigenlijk wilt vinden en hoe die informatie ergens op het web geformuleerd zal staan. De tweede stap is het uitvoeren van een zoekactie, waarbij verschillende zoektechnieken helpen om het resultaat in te perken. Van Ess is terecht fan van het gebruik van aanhalingstekens om met hele korte – ingehouden – zinnetjes precies dat te vinden wat hij wil weten.

De derde stap van de code is de controlestap. Deze stap komt in het boek niet zo uitgebreid aan bod, maar vormt wel een onlosmakelijk geheel met de twee eerdere stappen.

Werkt het altijd?
De eenvoudige zoekstrategie van Henk van Ess lijkt prachtig te werken. Maar kun je hiermee ook alles vinden? Helaas niet. De aanpak werkt alleen voor informatie die letterlijk gepubliceerd is op webpagina’s. Veel informatie is echter opgeslagen in databases, het zogenaamde diepe of onzichtbare web. Google is slechts zeer mondjesmaat in staat om die data boven tafel te krijgen. Van Ess geeft dat zelf ook aan in het hoofdstuk over Google-geheimen. Hij suggereert in dat hoofdstuk zelfs dat zijn volgende boek daar misschien over moet gaan.

De Google Code – Stop met zoeken, begin met vinden
Henk van Ess / Pearson Education Uitgeverij / 136 p. / ISBN 9789043019088 / € 14,95

Deze recenssie verscheen eerder als:
Gerritsma, W. (2010) De Google code gekraakt? Informatieprofessional, 02/2010 p.35

Gerelateerd: Zoektips van zoekmachine experts: Henk van Ess

ITC research seminar

2010-01-20T11:58:00.001+01:00

Soms zeggen andere het zo mooi. Ik glim een beetje van trots.

Wat minder dan 23 dingen: 21eDingen

2010-01-20T00:02:00.004+01:00

Margreet van den Berg, mijn blogmoeder, vroeg heel vriendelijk om een blogpost te besteden aan 21eDingen die op punt staan te beginnen. 21eDingen is een 23 dingen variant die ontwikkeld is voor het hoger onderwijs in Nederland. De cursus is opgezet door Margreet van den Berg en Harriët Damen voor Surfnet.

21eDingen bouwt voor op 23 OVC Dingen die weer stoelt op 23 onderwijsdingen.

Wat zijn de 21eDingen?
21eDingen is een cursus waarin je leert over het gebruik van allerlei ict-tools in het onderwijs, variërend van SURFmedia tot YouTube, van weblogs tot sms-stemmen en van wiki's tot SURFgroepen. Er worden dus zowel SURFnet diensten als commerciële tools van het web behandeld naast en door elkaar behandeld. Belangrijkste doel is mensen uit het hoger onderwijs kennis te laten maken met het toepassen van deze handige hulpmiddelen in het onderwijs.

Morgen is er een startbijeenkomst over 21eDingen.

Ondertussen heb ik mijn inventarisatie van de 23 dingen varianten bijgesteld, met alle nuttige opmerkingen en aanvullingen op mijn vorige blogpost. Wanneer je alle dingen afwerkt van de gezamelijke dingen heb je uiteindelijk een 64 dingen cursus afgewerkt. Voor mij is er ook nog heel wat bijscholing te doen. Maar deze 21eDingen inspireert wel om te zien of we er hier aan de Universiteit er ook wat mee kunnen doen.

Gerelateerd:
23 Dingen en meer

Hoe benaderen we het Web in 2013?

2010-01-17T10:24:00.003+01:00

Engadget komt op de proppen met de tamelijk concrete voorspelling van Gartner (die van de beroemde hype cycle) dat in 2013 de mobiele telefoon het meestgebruikte webbrowsing device zal zijn.

Ik heb twee simpele observaties bij dit bericht.
Browsing in 2013 zal niet hetzelfde zijn als browsing anno nu. Het verschil zit hem in de widgets. Bij mobiele webapplicaties was de vraag tot voor kort of we mobiele websites moesten bouwen versus widgets. Het lijkt er op dat de widgets het daarbij gaan winnen. Het benaderen van het web zal dus meer en meer via widgets plaatsvinden. Met het gebruik van widgets blijf je meestal heel keurig binnen het straatje van de widgetontwikkelaar. Browsen zal er dus eigenlijk niet meer bij zijn. Slechts het betreden van gebaande paden. Da's toch wat anders.

Ach ja en de bibliotheken?
Die zijn er natuurlijk allemaal klaar voor met de meest mooie widgets. Zo om en nabij 2020.

Hattip: @hochstenbach

Zoektips van de zoekmachine experts: Henk van Ess

2010-01-13T21:57:00.006+01:00

Dit is de eerste post, in wat een serie moet gaan worden over zoektips van de zoekmachine experts op het gebied van zoeken en vinden van informatie op het Web. In deze eerste aflevering onthullen we de belangrijkste zoekstrategie van Henk van Ess. Henk is de drijvende kracht achter voelspriet en heeft onlangs de Google Code geschreven. De Google Code is zijn boek waarin hij zijn beste advies voor het efficiënt vinden van informatie op het Web prijsgeeft.

De Google Code
Henk van Ess omschrijft de code zelf als volgt: ‘Ga niet uit van wat je zoekt, maar van je wilt vinden. Stel geen vraag, maar voorspel het antwoord. Visualiseer wat je zoekt. Je probeert beredeneerd te gokken hoe informatie is opgeschreven. Je leert met verstand te raden hoe mensen dingen opschrijven. De beste manier om de juiste woorden te vinden, is te doen alsof je zelf de schrijver bent.’ Hij heeft het ook wel over denken als een document. In feite doet Van Ess zijn methode een tikkeltje tekort wanneer hij het op deze manier samenvat.

Zijn Google code bestaat in feite uit drie stappen. De eerste stap is de conceptuele stap, waarin je bedenkt wat je eigenlijk wilt vinden en hoe die informatie ergens op het Web geformuleerd zal staan. De tweede stap is het uitvoeren van een zoekactie, waarbij verschillende zoektechnieken helpen om het resultaat in te perken. Van Ess is terecht fan van het gebruik van aanhalingstekens om met hele korte –ingehouden– zinnetjes precies dat te vinden wat hij wil weten. De derde stap van de Google Code is de controlestap. Deze stap komt in het boek, helaas, niet zo uitgebreid aan bod, maar vormt wel een onlosmakelijk geheel met de twee eerdere stappen.

In de praktijk
Voor de conceptuele stap moet je je realiseren dat wanneer je de verjaardag van Jan Peter Balkenende zoekt, je niet moet zoeken als [Wanneer is Jan Peter Balkenende jarig]. Nee dit soort informatie staat in biografieën meestal vermeld in een zin als "Jan Peter Balkenende is geboren op … in het Zeeuwse …..". Van die kennis moet je volgens de code van van Ess gebruik maken. Je moet je afvragen hoe het resultaat dat je zoekt er uit zal zien. Wanneer je dat eenmaal bedacht hebt, kun je veel sneller tot het juiste resultaat doordringen.

De zoekactie noemt van Ess ook wel de invultruc. Wanneer je in Google zoekt met de zinsnede ["Jan Peter Balkenende is geboren"] krijg je een kleinere en meer relevante resultatenset dan met de eerder geformuleerde zoekvraag. Let op het feit dat de aanhalingstekens een essentieel onderdeel zijn van de zoekactie. Op de resultatenpagina laat Google in de snippets vele malen zien dat het de geboortedatum van JP zeer waarschijnlijk 7 mei 1956 is. Toch is het verstandig om ook de derde stap te ondernemen en de controle op de kwaliteit uit te voeren met het gevonden resultaat.

In de controlestap ga je na wat de betrouwbaarheid van de gevonden informatie is. Door in Google te met het gevonden antwoord ["Jan Peter Balkenende" "7 mei 1956"] komen er verwijzingen naar het resultaten van het ministerie van Algemene Zaken en Parlement.com, een site van het Parlementair documentatie centrum van de Universiteit van Leiden.

Onderhand mag je dus wel stellen dat Balkenende zijn 54ste verjaardag komende 7e mei gaat vieren.

Werkt deze methode altijd?
Deze eenvoudige zoekstrategie van Henk van Ess lijkt prachtig te werken. Maar kun je hiermee ook alles vinden? Helaas niet. De aanpak werkt alleen voor informatie die letterlijk op deze wijze gepubliceerd is op webpagina’s. Veel informatie is echter opgeslagen in databases, het zogenaamde diepe of onzichtbare web. Daarnaast zijn de echte zoekvragen van het dagelijkse leven complexer dan de verjaardag van de MP. In dat geval zal er een grondiger analyse van de facetten van de zoekvraag aan vooraf moeten gaan.

Toch is het devies van "denken als een document" een heel sterke eerste stap om gerichter relevante informatie op het Web te vinden.

Meer zoektips van Henk van Ess
Van Ess, H. (2005?). Google vindt (bijna) alles! Zoeken kan echt op alle mogelijke manieren. http://www.zoekzone.com/google1.pdf en aanvullende tips.

De kracht van RSS-feeds

2010-01-09T06:28:00.005+01:00

Op Franwatching vroeg Sander Duivestein zich recentelijk af of RSS dood is. Daarnaast schrijft Gerard Bierens op zijn blog over "Zoeken, vinden, vastleggen" over RSS "Toch blijken er in de praktijk erg weinig informatiewerkers te zijn die deze technologie in hun dagelijks werk geïntegreerd hebben. Voor onderzoekers en wetenschappers is RSS vaak zelfs een geheel onbekend fenomeen, simpelweg omdat het kleine oranje icoontje vrijwel nooit op hun netvlies verschijnt." En pikt Edwin de draad over RSS weer op omdat het nog steeds niet mogelijk is om een RSS feed te krijgen van de aanwinstenpagina van de Zeeuwse Bibliotheek.

Wat bij deze drie verhalen opgaat is dat het gaat om persoonlijk gebruik van RSS. Ik denk dat wanneer is naar de Universiteit kijk ik Gerard helemaal gelijk moet geven dat onderzoekers en studenten relatief weinig gebruik van RSS maken. Wanneer ze het wel doen, bijvoorbeeld wanneer ze een iGoogle pagina gebruiken, weten ze vaak helemaal niet eens weten dat ze gebruik maken van RSS. En eigenlijk is dat helemaal niet zo erg.

Ik denk dat in alle drie de postings een heel belangrijk gebruik van RSS over het hoofd wordt gezien. Dat is het rondpompen van informatie over het Web. RSS is daarbij niet meer weg te denken. Rondpompen van informatie klinkt een beetje onzinnig, maar de meeste dynamisch pagina's, waar bijvoorbeeld nieuwsberichten op verschijnen, worden gemaakt op basis van RSS feeds.

Bij onze bibliotheek hebben we net een applicatie gebouwd die juist gebruik maakt van RSS feeds van duizenden wetenscahppelijke tijdschriften, maar die feeds worden door deze applicatie juist weer netjes verteerbaar gemaakt voor onze onderzoekers, docenten en studenten door de informatie te verpakken als e-mail alerts op de 'inhoudsopgaven' van tijdschriften. In onze catalogus boden we altijd al de mogelijkheid van e-mail alerts op tijdschriften, daar zijn vorig jaar RSS-feeds bijgekomen. De oude e-mail alerts liepen op basis van een betaalde dienst van Swets. Die TOC (Table of Content) service was niet altijd even stabiel, en werd ook steeds duurder. De e-mail TOC alerts via de bibliotheek is wel een populaire dienst, een paar duizend gebruikers hebben zich geabonneerd op ruim 2000 tijdschriften. Daarmee komen de TOC-alerts in de top 10 van meest gebruikte 'databases' volgens SFX.

Op basis van het ticTOCs project hebben we nu RSS feeds van duizenden tijdschriften tot onze beschikking, meer dan in de Swets service zat. Omdat onze gebruikers relatief onbekend zijn met RSS, is er besloten om op basis van de feeds de e-mail TOC alerts dienst te bouwen. De gebruikers zien het niet, maar op de achtergrond maken we, en zij dus ook, dankbaar gebruik van RSS feeds.

Er zijn nu wel wat verschillen met de oude TOC alerts. Sommige uitgevers, zoals Springer, laten de Feeds lopen over hun 'online first' artikelen. Dit genereert al een feed met slechts enkele artikelen die nog niet zijn toegewezen aan een volume en issue. Daardoor lopen ze echter wel drie tot vier maanden voor op de formele TOC alerts van de uitgever. Helaas laten andere uitgevers hun RSS feed parallel lopen aan hun e-mail alerts, dus er wordt niet altijd winst behaald.

Mochten we voorheen onze TOC alerts niet aanbieden aan externe gebruikers. Nu we alles zelf bouwen en gebruik maken van de 'gratis' RSS feeds kunnen we de dienst ook beschikbaar stellen voor deze externe gebruikers. Zijn die er dan? Wat dacht je van onze ex-medewerkers en alumni die toch van de ontwikkelingen op hun vakgebied op de hoogte willen blijven?

Kortom, RSS is nog lang niet dood, maar zal zich steeds meer en vaker aan het zicht van de (eind-)gebruiker onttrekken. Maar allerhande tools, widgets en attenderingsdiensten maken intensief gebruik van RSS. Ook in mobiele applicaties zal RSS een belanrijke rol gaan spelen. Let maar op.

gerelateerd
RSS op een rijtje
Moet iedereen RSS feeds omarmen?

Ranking the rankings

2010-01-05T13:57:00.003+01:00

Een aardige collega (en ik weet nog steeds niet wie) had tijdens de vakantie het laatste nummer van Vawo visie op mijn bureau gelegd. Ik denk vanwege het artikel "Ranking the rankings". Helaas nog niet online verschenen trouwens. De teneur van het artikel is eigenlijk dat iedere universiteit kan roepen "ik ben de beste", en dat doen ze dan ook regelmatig, iedere keer met een andere ranking in de hand. Ze laten dat zien met een overzicht van het presteren van de Nederlandse universiteiten in 4 verschillende rankings.

Het artikel is gebaseerd op een KPMG rapport dat ik nog niet eerder tegen was gekomen "Internationaal scoren is een keuze". Dit rapport heeft waarschijnlijk even op het Web gestaan, maar is nu helaas niet meer beschikbaar op de site van KPMG. Wat mij het meest verbaasde dat er wordt aangehaald dat er "veel meer belang wordt aan de Shanghai Index gehecht." Dit kwam bij mij als een grote verrassing. Ik had net het artikel van Billaut et al. gelezen, die naast de traditionele kritiek die als eerste uitgebreid door van Raan (2005) werd gespuid, wijst op een hele grote methodologische fout in de berekening van de Shanghai index. Het maken van een ranglijstje is veel lastiger dan soms gedacht wordt. Ik ben daarom verbaasd dat KPMG voor deze ranking wel een goed woordje doet. The THES ranking wordt volgend jaar helemaal een farce nu Times heeft besloten een ander bueau in de arm te nemen. Mijns inziens gaan pure bibliometrische rankings straks een grotere rol spelen. Welke? Leiden ranking, ScimagoIR en Taiwan ranking zijn daar voorbeelden van. De laastste twee kwamen niet in het KPMG rapport voor. Ik ben ondertussen wel heel nieuwsgierig naar dit KPMG rapport, maar heb het helaas nog niet te pakken.

Ik weet dat rankings hot topics zijn. Ik denk dat de invloed op het aantrekken van (internationale) studenten en onderzoekers niet onderschat moet worden. Het is bekend dat vooral studenten uit ZO Azië zich ondermeer laten beïnvloeden door dit soort lijstjes. Goed er voorstaan in deze lijstjes is dus heel belangrijk wanneer je internationaal wilt scoren, maar geen heilige graal. Wel weet ik uit ervaring dat onderzoekers door zich aan hele simpele regeltjes te houden hun universiteit fiks kunnen helpen om de positie te verbeteren. Naamgeving is er een van. De meeste rankers missen minstens 10% van onze publicaties omdat de naam niet goed, of helemaal niet, wordt opgeschreven. Dat is natuurlijk zonde.

Literatuur
Anon. (2009). Ranking the rankings. Vawo visie 41(3): 1-2. http://www.vawo.nl/actueel/documents/vv0903.pdf [nog niet beschikbaar]
Jean-Charles Billaut, Denis Bouyssou and Philippe Vincke (2010). Should you believe in the Shanghai ranking? Scientometrics In press. http://dx.doi.org/10.1007/s11192-009-0115-x
KPMG (2009). Internationaal scoren is een keuze.
Anthony F. J. van Raan (2005). Challenges in Ranking of Universities. First International Conference on World Class Universities, Shanghai Jaio Tong University, Shanghai, June 16-18, 2005. http://citeseerx.ist.psu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.104.4501&rep=rep1&type=pdf

De trieste staat van onderwerpsgidsen

2010-01-04T12:08:00.004+01:00

Tijdens allerhande cursussen over zoeken op het Web maak ik mij altijd sterk voor goede bronnenkennis. Zeker voor informatieprofessionals vind ik dat een belangrijke zaak. Natuurlijk ken je je formele bibliografieën op je duimpje. Je PubMed, je SciFinder, CAB abstracts of wat dies meer zij. Specifiek voor het zoeken op het Web pleit ik daarom altijd voor het kennen van goede onderwerpsgidsen oftewel directories.

Helaas is het met de staat van onderwerpsgidsen slecht gesteld. Onder de druk van de grote zoekmachines valt het die steeds moeilijker om hun broek zelf op te houden. Net voor de kerst kondigde Intute al aan dat de financiering door JISC zou opdrogen.

Vandaag lees ik in de nieuwsbrief van Gwen Harris dat Librarians Index to the Internet en Internet Public Library besloten hebben om samen verder te gaan op IPL2.org.

Tip: de beste Nederlandse onderwerpsgids is de archiefzoeker

Zoeken naar getallen met Google

2010-01-01T22:26:00.003+01:00

In het leuke nieuwe boekje van Henk van Ess, werd ik even in verwarring gebracht omdat van Ess in de Google code adviseert om met drie puntjes naar getallenreeksen en rijen te zoeken. Drie puntjes? Het waren er toch twee?

Even wat heen en weer twitteren met @Henkvaness waarin hij mij wees op een pareltje van een discussie op Google Blogscoped van Philipp Lenssen.

Officieel zou het zoeken naar getallenreeksen inderdaad met twee puntjes moeten werken. Het gaat ook meestal goed bijvoorbeeld ["digitale spiegelreflexcamera" 300..500] om camera's tussen de 300 en 500 te vinden. Dat zijn dus ook allerhande 500 tips. Met euro's werkt deze operator nog steeds niet, met dollars daarentegen wel ["digitale spiegelreflexcamera" $300..500].

Er blijken echter uitzonderingen te zijn. Bij de reeks [1000000..10000000000] blijkt het niet goed te werken. Het geeft zelfs een foutmelding. Het lijkt er op dat 99999 met maximale minimum getal voor een reeks is. Maar wanneer je de search in de URL programmeert blijkt dat weer niet zo te zijn. De URL http://www.google.com/search?as_q=&as_nlo=1000000&as_nhi=10000000000&start=0 laat zien dat het minimum nummer wel degelijk groter mag zijn dan 9999. Maar deze URL is lastig te onthouden om op dit soort getallenreeksen te gaan zoeken. De oplossing zijn de drie puntjes [1000000...10000000000] die lijken altijd te werken.

Onze conclusie. Luie zoekers blijven gewoon twee puntjes gebruiken, maar wil je meer zekerheid gebruik dan drie puntjes. Zo leer ik dus ook weer wat bij tijdens het recenseren van een boekje over Google.

Overigens ook aardig is om te zien dat wanneer je creditcardnummers probeert te zoeken [4049000000000000...4049999999999999], Google die niet lijkt te tonen. Gelukkig lijkt het wel goed gaan voor logische reeksen van Nederlandse mobiele telefoonnummers [0653000000...0653999999]

References
Henk Van Ess (2009). De Google code. Amsterdam, Pearson Education. 136 pp.

K klusjes in de kerstvakantie

2009-12-25T15:04:00.003+01:00

Eerder deze maand had ik al eens gecontroleerd of surfspot al de nieuwe versie van McAfee in huis had. Tevergeefs, veel andere pakketten waarvan ik de meeste niet ken. Maar nog niet de 2010 McAfee editie. Terwijl op de meeste thuis computers McAfee toch wel behoorlijk zenuwachtig begon te worden over de jaarlijkse update.

Gisteren weer gecontroleerd. Gelukkig hij was binnen. Snel bestellen die download. Helaas. Er was wel een download versie, maar dat was de 2009 editie. Waarom die er nog bij staat is mij een raadsel. McAfee 2010, alleen als CD te bestellen.

Vandaag toch maar de CD besteld -ja het is 1e kerstdag-. Eens zien of surfspot het in 2 werkdagen lukt deze dagen. Maar het blijft natuurlijk wel stom dat je zo'n programma niet gewoon kan downloaden, en dat ze in de shop om de chaos te vergroten ook nu nog oude edities verkopen.

Waarom niet overgestapt naar een ander anti-virus pakket. Wel tot nu toe waren mijn ervaringen met Norton niet positief. De andere kende ik niet. Ik ben al jaren tevreden met McAfee. Genoeg reden om de k klus net niet af te kunnen ronden vandaag.

Met DOK Delft blijf je lachen

2009-12-22T21:23:00.002+01:00

In bibliotheek Nederland worden we langzamerhand ook wakker. Eerder dit jaar werden de Shanachies uitgeroep tot de movers en shakers 2009 door het prestigieuze Library Journal. Ondertussen geeft de directeur van DOK Delft in een interview in de Volkskrant toe in principe geen boek te lezen en valt half bibliotheek Nederland over hem heen. Maar wordt diezelfde niet boeken-lezende directeur de directeur van Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB). Daarbovenop wordt zijn bibliotheek door de VOB uitgeroepen door de beste bibliotheek van Nederland, terwijl die niet voldoet aan de regels voor minimale bibliotheekvoorziening.

Zou het zo kunnen zijn dat we niet weten wat de regels voor een goede bibliotheek zijn? Dat er geen regels of recepten bestaan? Dat we zelf moeten nadenken over wat bibliotheken zijn en kunnen bieden voor de omgeving waarin zij in hun specifieke geval opereren?

Ik moest in elk geval weer hartelijk lachen om het volgende hoofdstuk dat DOK Delft in de bibliotheekgeschiedenis schreef. Ik wil de Shanachies en hun directeur feliciteren met al hun behaalde sucessen in 2009. Keep up the good work in 2010.

Instant satisfaction deel II

2009-11-16T12:01:00.003+01:00

Een week geleden blogde ik al eens over instant satisfaction voor gebruikers van de catalogus. Volgens EricSieverts was dat nog ver weg, maar volgens mij kwam het wel steeds dichter bij. Alleen vertrouwde ik toen de cijfers van ons catalogus systeem niet zo -dat blijkt inderdaad wat technische oorzaken te hebben. Daarom heb ik het eens overgedaan, niet via het formulier, maar met wat URL manipulatie. Slechts op die manier kun je het juiste resultaat krijgen.

Wat blijkt we zitten al op een 70% elektronisch items in de catalogus. Je zit nog meer in de grafiek natuurlijk. Het aantal items dat we per publicatie jaar collectioneren nam in de periode 1995-2004 drastisch af. Komt ondermeer omdat we in de loop der tijd gestopt zijn met allerhande ruilabonnementen. Daarnaast zijn we ook minder geneigd om dingen die vroeger op papier binnenkwamen nu elektronisch te collectioneren.

De invloed van de Springer deal, waarbij we alle Springer boeken die uitkomen sinds 2005 per jaar kopen. Het vakgebied doet daar niets aan af, is het aantal titels weer behoorlijk gestegen, evenals het aantal elektronische items. Toch zet de groei in het aantal elektronische items ondanks de Springer deal onverdroten door.

Instant satisfaction? We zijn er bijna voor de jongste jaren. Nu rest ons alleen dat enorme magazijn te digitaliseren.

Google Street View ook in de routebeschrijvingen van Google maps

2009-11-15T18:41:00.005+01:00

Dat Google Street View afgelopen week de dekking in Nederland fors heeft uitgebreid zal bijna niemand ontgaan zijn. Het stond ook breed uitgemeten in de reguliere kranten. Toch zal het sommige mensen weinig zeggen wat dat Street View nu precies is. En dan dat navigeren met dat poppetje is ook niet altijd even makkelijk.

Vandaag viel me echter op dat Google de uitbreiding weer uiterst vernuftig in een andere applicatie verpakt. In de routebeschrijvingen duiken nu bij allerhande kruispunten cameraatjes op, wanneer je daar op klikt krijg je een split screen met plattegrond en street view foto's van het betreffende kruispunt vanuit de richting waarop je komt aanrijden. Het volgen van de lijn wordt ineens veel gemakkelijker. Het steekt weer eens zo mooi in elkaar, en opeens wordt het gebruik van streetview vertienvoudigt.

Ik vind het een hele slimme applicatie of mashup, en zie dit nog wel van toepassing komen op de Google TomTom die er echt wel gaat komen.

Nieuwe buienradar gadget voor iGoogle

2009-11-12T08:42:00.005+01:00

Gisteren tijdens het geven van een Web 2.0 cursus viel het mij op dat er een nieuw buienradar gadget voor de iGoogle pagina beschikbaar was. Ik heb al sinds een paar jaar een gadget zonder beeld. Het is een hele stap vooruit in vergelijking met het oude gadget. In de oude stond namelijk dat kaartje van Nederland niet weergegeven, alleen maar een verhaaltje met de voorspelling.

Er zit zelfs iets van keuzemogelijkheid in het gadget, omdat je kan kiezen van welke plaats je links boven de actuele weersituatie kan laten zien. Minder is dat wanneer je op het balkje met de tekst "Buienradar (Nieuw)" klikt, je naar de site van de makers gaat en niet naar de site van buienradar. Iets dat in de meeste gevallen juist wel zo werkt. Was voor mij trouwens nieuw om te zien dat er bedrijven bestaan die gespecialiseerd zijn in het maken van iGoogle gadgets.

Trouwens wat weersvoorspellingen op het Web betreft ben ik ook onder de indruk van de site van Weeronline. Die site is de laatste tijd enorm verbeterd en geeft met de rapportcijfers voor het weer voor de komende dagen een hele snelle vooruitblik voor die dagen.

Maar ik ben bang dat buienradar dankzij dit nieuwe gadget weer meer intensief gebruikt gaat worden bij ons thuis.

Ondertussen is het droog geworden zie ik, buiten en op mijn PC, en stap ik maar eens op het fietsje richting NVB09

23 dingen en meer

2009-11-10T11:58:00.006+01:00

Omdat ik morgen voor de GO weer Web 2.0 cursus mag geven, een interne bedrijfscursus. En omdat mij hier bij de bibliotheek ook is gevraagd een 23 dingen cursus voor onze eigen mensen op te zetten, ben ik maar eens begonnen om allerhande afgeleide 23 dingen cursussen en afgeleiden, zoals 23 onderwijsdingen en 23 archiefdingen, op een rijtje te zetten.

Wat zijn de meest voorkomende onderdelen en welke zijn minder populair. Bij de directe afgeleiden van de 23 dingen cursussen heb ik even in het nummer tussen de haakjes de volgorde van dingen meegenomen. Over de volgorde der dingen kan je natuurlijk ook didactische stellinnames innemen. Ik wil er nu geen lang verhaal bij schrijven maar hier is de link naar mijn gedeelde Google docs bestand waar ik ze naast elkaar heb gezet. Ik heb niet opgenomen wat ze allemaal verdere leren op de hogeschool voor 23 dingen bij Learning 2.1 (ze hebben daar al 70 dingen verzameld). Learning 2.1 is het vervolg op de moeder van 23 dingen Learning 2.0.

Als ik nog een 23 dingen variant mis, laat het me dan gerust weten via het commentaar.

Instant satisfaction is ook in de catalogus om de hoek

2009-11-09T20:19:00.005+01:00

Instant satisfaction in de catalogus, het geluk van ontdekken en vrijwel gelijk in handen hebben van dat wat je net ontdekte, is volgens Eric Sieverts zijn laatste column in de IP nog ver weg. Volgens Sieverts kunnen catalogi nooit tegen de zoekmachines -lees Google- op. Hij schrijft "Daar kunnen onze klassieke catalogi nooit tegenop, wat voor mooie trucjes men ook bedenkt om mensen ietsje sneller aan boeken of papieren copietjes te helpen."

Toch ben ik minder pessimistisch dan Eric. Ik heb eens in onze catalogus gekeken en zag we we over de laatste iets in de orde van 60,000 items per jaar aan de catalogus toevoegen. Ik was een beetje verbaasd over dit hoge aantal. Het neemt duidelijk af over de laatste jaren.

Daarnaast heb ik gekeken naar het aantal elektronische items dat we per publicatiejaar toegevoegd hebben. Dat stijgt gestaag. Van een kleine duizend items in 1995 tot ruim 7,500 voor 2008. Het sprongetje vanaf 2005 is zeer waarschijnlijk volledig op het conto van de Springer boeken die we elektronisch collectioneren toe te schrijven. Dat soort modellen gaan natuurlijk steeds meer komen.

Het percentage elektronisch fulltext items in de catalogus stijgt dus van minder dan een procent in 1995 naar 15% in 2008. We zijn er nog lang niet, maar ik denk dat we er wel degelijk naar toe groeien.

Waarschijnlijk helpt het wanneer we de scheiding van elektronische en papieren zoekhulpmiddelen eens overboord zetten, en we creatiever omgaan met het harvesten van elektronische bestanden zoals Internet Archive digitale teksten en Google Books en dat matchen met ons papieren bezit.

Ben trouwens wel heel benieuwd of die 60,000 wel correct is. Misschien wordt dit wel vervolgd.

Omgekeerd zoeken naar telefoonnummers

2009-08-20T13:54:00.003+02:00

Schreef ik een paar dagen geleden dat nummerboek.com, volgens mij de beste omgekeerd zoekendienst voor Nederlandse telefoonnummers, het al een tijdje niet meer deed. Vandaag liet @avanelk weten dat nummerboek.com het weer doet.

Naast nummerboek.com en de andere genoemde diensten kwam ik via een chat ook nog achter het bestaan van telefoondetective. Niet zo goed als nummerboek.com dat van hele straten, wijken, buurten de telefoonnummers oplepelt, maar ik vond de presentatie van alle gebruikte en misschien beschikbare telefoonnummers in een bepaalde regio wel leuk.

Ik vraag me ondertussen wel af welke van de twee nummerboek.com of nummerzoeker.com de meest recente index heeft. Of zouden daar uiteindelijk dezelfde databases achterzitten? Ik had altijd het idee dat nummerboek.com iets actueler was. Heeft iemand een idee?

Willen de echte partners van Google Books op staan?

2009-08-20T08:51:00.005+02:00

Gisteren verbaasde ik me over de wat eenzijdige berichtgeving van zowel ZBdigitaal en de Informatie Professional over de aangekondigde mogelijke samenwerking van de beroemde Bibliothèque nationale de France en het bibliotheekprogramma van Google Books. En vanochtend repte de Volkskrant er ook al over.

Het is natuurlijk een hele stap dat de grootste (?) Franse bibliotheek misschien gaat samenwerken met het Google Books programma om de auteursrechtenvrije werken te gaan digitaliseren. Maar het is zeker geen unicum voor een Franse bibliotheek, laat staan een voornamelijk Franstalige bibliotheek. Iets meer dan een jaar geleden kondigde de gemeentebibliotheek van Lyon al aan dat die ging samenwerken met het Google Books programma. Het ging daarbij om zo'n half miljoen boeken. Daarnaast vermoed ik dat de universiteitsbibliotheek van Lausanne -ook een Google Books partner- een aanzienlijke collectie auteursrechtenvrije Franse werken in haar bezit heeft.

Toch werden deze eerdere Franse geörienteerde inbrengen in het Google Books programma niet opgemerkt door normaal toch scherpe bibliotheeknieuws volgers en brengers. Vanochtend kreeg ik pas door hoe dat kan gebeuren. Wanneer je in Nederland op zoek gaat naar de lijst van bibliotheken die deelnemmen in het Google Books programma kom je op een Nederlandstalige pagina uit: http://www.google.com/googlebooks/partners.html. In eerste instantie lastig om daar vanaf te komen en in Engelstalige equivalent te vinden. Even zoeken in Google en naar de cache pagina kijken bevestigde mij dat de Nederlandstalige lijst afweek van de Engelstalige lijst. Dit soort eigenwijs gedrag van Google leidt bij mijn tot flink wat irritatie. Waarom krijg ik met de .com url een Nederlandse pagina en niet de Engelse? Waarom beslist Google voor mij dat het beter is om de Nederlandse lijst voor de neus te houden en niet de Engelse? Ergernis alom dus. Google is best leuk, maar op zijn tijd bijzonder irritant.

Ik moet het anders aanpakken. Hoe moest ik Google ook alweer om de tuin leiden zodat ik op de echte Engelse lijst kon komen. Wat spelen met de URL levert uiteindelijk de volledige (?) lijst: http://www.google.com/intl/en/googlebooks/partners.html. Je vraagt je nu natuurlijk af welke taalversie misschien wel een nog langere lijst heeft. De Spaanse versie misschien, of toch de Franse?

Ach de lijstjes schelen slechts één bibliotheek. Maar het was nu juist die éne waar het om ging in dit geval. Nu is het alleen nog even afwachten of de uitgelekte deal inderdaad door gaat. C'est une affaire très delicate.

Zoeken naar telefoonnummers en omgekeerd zoeken op de kop

2009-08-17T16:06:00.009+02:00

Eigenlijk mag je niet op vakantie gaan zo lijkt het soms. Ik kan niet helemaal nagaan of het inderdaad tijdens mijn vakantie was, maar in elk geval zijn er heel wat veranderingen in telefoonnummer informatieland door gevoerd terwijl ik even niet keek sinds mijn laatste post over dit onderwerp. De vertrouwde telefoongids, is samengegaan met de Goudengids. De Goudengids lijkt nog te bestaan als aparte zoekingang, maar het personentelefoongidszusje van de Goudengids, de Nationale telefoongids, wordt tegenwoordig al direct doorverwezen naar www.detelefoongids.nl.

Wanneer ik de sites zo bekijk, vermoed ik dat straks de Goudengids ook naar de www.detelefoongids.nl gaat doorverwijzen. Maar echt zeker weten doe ik dat natuurlijk niet. Saillant detail daaraan vind ik daarbij dat bij de telefoongids, Bing als algemene zoekmachine wordt aangeboden terwijl dit bij de Goudengids nog steeds Ask is. Daar zitten vast dikke contracten achter en dus redenen om het nog even te laten zoals het is.

Wat ik niet snap is dat de organisatie met al deze nieuwe sites er niet voor gekozen heeft om http://telefoongids.nl als hun hoofddomein in te richten en daar een frisse start te maken. Tegenwoordig beshikken ze wel over dat domein, maar alles wordt nog steeds doorgestuurd naar www.detelefoondgids.nl. Natuurlijk heeft die site nog een grote bekendheid, maar het is en blijft een onhandige URL. Volgens mij ben je veel linkbaarder wanneer je voor korte maar duidelijke URL's kiest. Dus zonde www en zonder het totaal overbodige lidwoord de in de URL.

Tegelijkertijd is er in het wereldje van omgekeerd zoeken ook een en ander veranderd. Nummerboek werkt niet meer. Omgekeerd zoeken biedt geen eigen dienst meer aan en het telefoonarchief is uit de lucht gehaald. Blijft alleen Nummerzoeker met gevonden.cc nog over, naast het iets mindere zoek op nummer.

Blijft alleen nog zoeken naar een oplossing voor mobiele telefoonnummers, dat is tijdens mijn vakantie niet opgelost. Da's nou ook jammer.

Plaatje: Kennislink

Updated, nav. tip @avanelk

Journalisten, defensie en Bing maps

2009-08-13T22:12:00.008+02:00

Eric Hennekam heeft wat op zijn geweten. Gisteren berichte hij op zijn blog en op het Archief forum over de kwaliteit van de Bing 3D luchtfoto's. Op zich niets nieuws onder de zon, want Bing is de opvolger van Live en allemaal nog steeds in handen van Microsoft. Live maps, of Live Maps 3D kwam in januari van dit jaar (2009) met een hele mooie set aan zeer gedetailleerde luchtfoto's van 44 steden in Nederland. Dat heet nu allemaal Bing Maps of Bing Maps 3D.

Eigenlijk een heel simpel bericht dat Eric plaatste, met weinig nieuwswaarde wanneer je een en ander in de gaten houdt. Misschien dat zijn opmerking over de auto's die hij kon tellen op de marinierskazerne in Doorn een kleine nieuwswaarde had. Eric had even wat rondgekeken wat er naast zijn achtertuin allemaal nog meer te zien was in Doorn. Zijn bericht werd opgepikt door GeenStijl. En sindsdien ging het een eigen leven leiden. Aardig om te zien, maar toch verbazingwekkend.

Omroep Brabant keek ook in de achtertuin rond, en ontwaarde vliegtuigen op Volkel. Wanneer je echter goed kijkt zie je dat die plaatsen wel gecamoufleerd zijn, alleen is het met een heel fijn raster gedaan, waardoor je in grote lijnen de dingen nog wel kunt herkennen. Zo zie je in Doorn inderdaad voertuigen, maar wanneer je inzoomt blijken ze toch echt wel bewerkt te zijn. Zo zijn ook de contouren van F16's op Volkel zijn zichtbaar, maar de details niet.

Maar inderdaad zitten er wel fouten bij sommige foto's. Wanneer je in Den Helder gaat kijken dan zijn de details van een fregat keurig weggecamoufleerd in de gedetailleerde luchtfoto's. Schakel je echter over naar Bird eye view dan zijn ze ineens vergeten om de details in de foto's te camoufleren. We zien allerhande details en onderzeeboten van alle kanten in beeld gebracht. Nog mooier wordt het wanneer je gebruik maakt van Bing Maps 3D, dan kan je nog verder inzoomen dan in Bing Maps. Dan zie je een onderzeeër zoals in het bovenste plaatje.

In het geval van Ede gaat het wel goed daar zijn zowel de luchtfoto's als de 3D foto's keurig netjes gerasterd. Wil je verder onderzoeken waar Bing wel of niet goed gerasterd heeft, kijk dan eens op deze oude lijst van MarketingFacts uit 2006 waar alle gecamoufleerde plekken in Nederland in Google Earth geinventariseerd zijn. Misschien dat een onderzoeksjournalist een die moeite neemt, want iedereen heeft het maar over het voorbeeld van Volkel -dat gerasterd is- en niemand komt verder met orginele voorbeelden.

Ik kan nog niet helemaal hoogte krijgen van Google latitude

2009-08-11T14:10:00.003+02:00

Google Latitude heb ik al een tijdje actief op mijn Gphone, maar veel deed ik er niet mee. Totdat ik mij bedacht dat het handig is voor het thuisfront om te zien wanneer ik een rondje fiets waar ik ben. We bespreken dat altijd even van te voren, maar dat kan handiger en preciezer bedacht ik me. Even snel instellen voordat ik een rondje ging fietsen. Maar Google Latitude gaf een paar dagen geleden nog niet thuis. Dankzij Raymond's tip via Twitter kwam ik tot een werkende oplossing. Je moet het via een gadget op iGoogle instellen.

Bovenstaand plaatje is trouwens meestal de locatie die latitude aangeeft. Een afwijking van ongeveer 6 km, omdat ik meestal de GPS functie op mijn telefoon niet ingeschakeld heb. Dat slurpt namelijk de zwakke batterijen helemaal snel leeg. In dat geval moet de telefoon mij op basis van GSM (waarmee de politie boeven opspoort) traceren. Alleen als ik ga sporten en myTracks gebruik is de locatie behoorlijk, soms indrukwekkend, nauwkeurig.

Wat ik wel eigenaardig vind is dat deze Google gadget wel werkt in Firefox en Internet Explorer, maar wanneer je het wilt gebruiken in Google Chrome het gadget niet thuis geeft. Overigens werkt de Google Latitude pagina nu wel, maar is het eigenlijk alleen een reclame folder. Wil je het in werking zien naast je Gphone, of sinds kort ook iPhone, dan moet je gebruik maken van de gadgets binnen iGoogle -maar nog niet in Chrome dus-.

Het gebruik dat ik voor ogen had staat nog niet in het korte lijstje van latitude toepassingen. Misschien dat Google deze suggestie ook nog gaat opnemen.

Waarom bibliotheken met hun informatie op Google cs moeten inzetten

2009-08-10T14:52:00.003+02:00

Collega Sieverts wil het maar niet met mijn pleidooi eens zijn dat het verstandig is voor bibliotheken om hun waren met Google en soortgelijke zoekmachines doorzoekbaar te maken. Hoewel hij lijkt voor een type zoekactie een uitzondering te willen maken. Zijn pleidooi ligt misschien iets anders voor de zogenaamde "known item" zoekacties, zoals hijzelf aangeeft. Wanneer ik naar de log files van onze catalogus kijk valt het juist op hoeveel van dit soort zoeken naar de bekende weg plaats vindt. Zo gauw iemand een regeltje met 6 titelwoorden in een zoekmachine klopt, wordt de zin al zo specifiek dat de kansen van catalogusrecords om boven komen te drijven alweer behoorlijk toenemen. Als het dan ook nog eens om rapportliteratuur gaat dat niet in de reguliere boekhandel te krijgen is, dan nemen de kansen nog meer toe. Afijn, zo kan je dit naar hele specifieke gevallen toe redeneren, maar dat wil ik hier niet doen. Mij gaat het om het principe dat Google de favoriete zoekingang is van veruit de meeste mensen en onze studenten en onderzoekers zijn in wezen ook mensen. Dus wil je gevonden worden dan moet je in Google zitten.

Mijn redenering werd van de week weer kracht bijgezet door een grote wetenschappelijke uitgever. Wij werden door Wiley geattendeerd op het feit dat tot hun schande de gebruiksstatistieken van de elektronisch tijdschriften en boeken over mei en juni zwaar zouden tegenvallen omdat de indexeerregels van Google waren veranderd.

"Google excluded all Wiley InterScience content from its search results. As Google is a key driver of users to content this had a significant impact on usage of our journals in May and June 2009".

Het is een geluid dat mij niet onbekend voorkomt. Op het oude platform van BioOne werden er nog statistieken verstrekt over de herkomst van bezoekers die artikelen downloaden. Daar bleek dat van onze gebruikers 76% gebruik maakte van Google om tot die tijdschriften te komen. Met de nieuwe opzet van het BioOne platform kan ik deze getallen helaas niet meer actualiseren. Wel is het zo dat ik soortgelijke geluiden ook al eens bij Elsevier te horen heb gekregen, hoewel je het daar ook niet via de gebruikersstatistieken zelf kunt bekijken.

Ik denk dat het belangrijk is om te leren dat uitgevers er duidelijk baat bij hebben dat hun inhoud terug te vinden is in Google. Wat voor uitgevers geldt, geldt mijns inziens ook voor bibliotheken. Vervolgens kunnen we natuurlijk bakkeleien over de vraag of dat dan in de gewone Google moet zijn, Google Scholar of Google Books. Moeten bibliotheken het eigen kracht doen of via een koepel organisaties zoals OCLC met zijn vlaggenschip Worldcat? Het zijn allemaal keuzes en opties waar wel over nagedacht dient te worden. En een passende strategie voor ontwikkeld dient te worden. Niets doen op dit vlak is geen optie.

Overigens de veranderde indexeerregels van Google hebben ook ons ernstig parten gespeeld. We zijn teruggezet van zo'n 700,000 items een paar maanden terug naar ruim 400,000 op dit moment. Even ter geruststelling van Eric, het zijn juist de kale catalogusrecords die gewipt zijn. Onze documentatierecords, dissertaties en WUR publicaties zitten er nog netjes in. Toch eens zien of we in de toekomst dingen kunnen verbeteren zodat we wel weer naar de 800,000 items in Google door kunnen groeien.

Hebben we vertrouwen in de Google Barometer

2009-07-03T16:29:00.004+02:00

Afgelopen dinsdag werd de Google Barometer met veel tamtam ontvangen en neergezet als serieuze concurrent voor de CBS index voor het consumenten vertrouwen.

In de meeste gevallen wordt het verhaal geïllustreerd dat Google in staat was gebleken om de Noorse winnaar van het Europese Songfestival correct te voorspellen. Dat we dit soort concrete gebeurtenissen aan de hand van zoekopdrachten kunnen voorspellen was al langer bekend. In een interview van Zeit Online met Apostolos Gerasoulis, de godfather van Teoma een zoekmachine die nu is opgenomen in Ask. Toen liet Gerasoulis al weten dat aan de hand van de zoekopdrachten gezien kon worden dat Ratzinger tot Paus gekozen zou worden. Ook liet hij zien dat medelijden van het Amerikaanse publiek gemeten konden worden door de zoekopdracht "Red Cross" te volgen na de orkaan Kathrina waar meet op gezocht werd dan na de tsunami in Zuidoost Azië.

Ook Hitwise laat regelmatig zien hoe goed je voorspellingen kunt doen over winnaars van allerlei idols-achtige verkiezingen. Hitwise weblogs staan vol met dat soort voorbeelden. Hitwise gaat echter een stapje verder, en gaat ook in op hoe bepaalde economische factoren zoals brandstofprijzen zich vertalen in bepaalde volumes van zoekvragen van benzineprijs of over de Amerikaanse huizenmarkt.

Deze voorbeelden laten zien dat het voorspellen van bepaalde concrete uitslagen of enkelvoudige economische parameters werkt. Maar voor complexe zaken als economisch barometer worden vele factoren en facetten met elkaar gecombineerd, met deze complexere indicatoren is nog geen ervaring. De samenstelling van het mandje indicatoren, de gewichten die aan bepaalde indicatoren wordt gehangen is vele malen complexer dan de populariteit van kandidaten voor verkiezingen te voorspellen of een enkelvoudige economische parameter.

Het CBS geeft aan dat het voor het consumentenconjunctuuronderzoek constant de weging van de verschillende indicatoren herweegt. Ook zullen in de loop der tijd verschillende onderliggende elementen vervangen worden door nieuwe. Het is bij de Google barometer niet duidelijk precies welke zoekvragen een rol spelen en wat de verschillende wegingsfactoren zijn en of er in de loop van de tijd herijkingen plaatsvinden. Laat staan dan het onderbouwd is dat dit met de de CBS cijfers voor het consumentenvertrouwen gecorreleerd kan worden.

Voorlopig dus een leuk speeltje erbij, maar nog niet helemaal geschikt om de komende miljoenennota op te baseren.

Tot slot. Zoek een op [CBS Consumenten index] en kijk eens wie daar als enige adverteert. Juist ja. Google met zijn Google barometer.

Veranderingen in het diepe Web

2009-06-25T16:39:00.003+02:00

Het diepe of onzichtbare Web is ondertussen een begrip dat nog geen tien jaar oud is, maar helaas lijkt de aandacht voor het onderwerp de laatste jaren eerder af dan toe te nemen. Het heilige geloof dat met Google alles te vinden is wordt bij iedere zoekactie verder versterkt wanneer binnen een fractie van een seconde de volgende tienduizenden resultaten op je computerscherm prijken.

Inderdaad zal het diepe Web, sinds Bergman in 2001 voor het eerst de problematiek grondig onderzocht en beschreef, wat minder diep geworden zijn. Ook Google doet er alles aan om de schatten van het diepe Web boven water te krijgen. Sinds vorig jaar indexeert de grote G daarom flash files en ook de externe content van flash files, is het druk bezig om tekst te herkennen in grafische files –ze zijn dus vooral aan het OCR-en van gescande files van snelle en slordige digitaliseringsprojecten- en ze zijn bovenal aan de slag gegaan het invullen van webformulieren om informatie uit databases te trekken, te ontleden en te indexeren.

Google is daar vorig jaar mee begonnen en zal ongetwijfeld voortvarend mee aan de slag zijn gegaan. Maar kunnen we daarom binnenkort verwachten dat Google gaat verklaren dat het probleem van het Diepe Web of Onzichtbare Web opgelost is? Nee. Helaas niet. Het Sociale Web zorgt er juist weer voor dat het Diepe Web op andere plekken juist weer dieper wordt, of onzichtbaarder.

Een social bookmarking website als delicious bijvoorbeeld. Goed voor miljoenen door vrijwilligers geannoteerde websites, wordt door Google of amper geïndexeerd. Het meest populaire sociale netwerk van Nederland: Hyves met bijna 9 miljoen leden, is sinds februari dit jaar slechts deels voor Google toegankelijk. Krabbels, tips en dat soort dingen worden door Google nog niet of slechts zeer spaarzaam geïndexeerd. Een site als Flickr passeerde vorig jaar november de 3 miljard opgeslagen foto’s. Slechts een fractie daarvan is te vinden met Google of de Google image search. En er zijn zoveel verschillende social software sites. Maar allemaal slecht of matig geindexeerd door de gangbare zoekmachines.

Kortom het Diepe Web is here to stay with us. We kunnen daarom beter leren om met gevorderde zoektechnieken en veel bronnenkennis die informatie boven water te krijgen.

Literatuur
Bergman, K.T. (2001). The deep web : surfacing hidden value. The Journal of Electronic Publishing 7(1). http://dx.doi.org/10.3998/3336451.0007.104

Surfing de Google Wave

2009-05-29T11:42:00.007+02:00

Gisteren tijdens de Googe I/O conferentie werd Google Wave geïntroduceerd. De slimme jongens van Google hadden bedacht dat de meeste communicatie protcollen op het Web nog uit het stenentijdperk stamden en dat het de hoogste tijd is om daar verandering in aan te brengen.

Google wave is niet zo maar een toepassing, het is ook een platform zowel als een compleet nieuw protocol, dat on-line communicatie en samenwerken bij elkaar laat komen en vernieuwd. Google presenteert Wave het als een nieuwe open source standaard.

De presentatie tijdens de I/O conferentie duurt wat lang maar bevat enkele verbazingwekkende hoogstandjes van wat er mogelijk. Met 4 mensen simultaan een document schrijven en verbeteren. On the fly vertalingen van conversaties. Totaal vernieuwde kijk op spellingscontrole. De presentatie is zo rijk aan voorbeelden, dat ik het iedereen kan aanraden.

Met Wave denk ik dat Google een nieuwe standaard zet voor on-line samenwerken en leren. Ik zie uit naar de verder ontwikkelingen rondom Wave