01 februari 2009
Komt een blogger bij de apotheek *
Afgelopen vrijdag was ik weer bij de apotheek omdat een van mijn kinderen niet goed hersteld bleek van een zeer stevige verkoudheid van twee weken geleden, en nu ten onder was gegaan een zware bovenste luchtweginfectie. Aan de antibiotica dus, was de conclusie van de huisarts.
Bij de apotheek receptje inleveren. Blijkt mijn zoon niet "in het systeem te staan". Zijn tweelingzusje wel, maar hij niet. Ik dring nog eens aan. "Maar jij komt hier al zijn hele leven" (dat zijn zeven jaren in zijn geval, nog niet veel jaren, maar zeker meerdere keren dat we daar voor hem zijn geweest) druk ik de assistente nog eens uitdrukkelijk op het hart. Maar hij stond er volgens haar echt niet in. Dus zij maakt een nieuw record voor hem aan. Omdat ik twee maanden eerder een soortgelijk geval met mijn oudste zoon had gehad, was ik in zoverre voorbereid dat ik zijn verzekeringspasje bij me had.
Terwijl ik wachtte op de medicijnen begon het mij te dagen. Het kon niet zo zijn. Dit zat echt fout. Een lichte irritatie maakte zich van mij meester. Hij moest hier echt ingeschreven staan, zelfs met de aantekening dat hij allergisch is voor amoxicilline -het meest standaard antibioticum-. Ik was echt niet gek. Toen zijn medicijnen klaar waren drong ik nog een keer aan, een tikkeltje geïrriteerd. "Staat die resistentie dan toevallig op naam van zijn zusje?" Nee, dat stond daar niet aangetekend. "Maar jullie moeten dat in je systeem hebben staan", probeer ik nogmaals. In dit geval staat het ook in het systeem van de huisarts, maar het is juist de lol van het elektronisch patiënten dossier dat die allergie ook bij de apotheek bekend is. We praten hier notabene over een apotheek aangesloten bij een organisatie die op tv al reclame maken voor het feit dat zij al onderling informatie over patiënten uitwisselen. Op zich vind ik dat wel een slim idee, maar ik werd hier geconfronteerd met de keerzijde van het systeem. Mijn zoon zou er in moeten zitten, met in dit geval zeer relevante informatie, en na persistent aandringen, komen zijn op dat moment belangrijke gegevens niet boven tafel.
Twee maanden daarvoor had ik het dus eender meegemaakt maar geen nattigheid gevoeld, maar nu omdat het een tweeling betrof wou ik heel zeker weten of het allemaal wel klopte.
De apotheker zou later nog contact met me opnemen.
Dat heeft die ook gedaan. Hij legde uit dat zijn assistente niet goed gezocht had -waar heb ik dat eerder gehoord?- en dat alle gegevens van mijn zoon prima bewaard worden, dat ze als apotheker zelfs een bewaarplicht van zestien jaar hebben, en dat het dubbele record dat vandaag gemaakt was natuurlijk samengevoegd zou worden. Het is gewoon zo dat records van patiënten die drie jaar niet zijn geweest onder water verdwijnen, maar zeker niet weggegooid worden.
Ik heb gewoon twee hele gezonde kinderen, waarvoor we drie jaar niet bij de apotheek geweest waren. Ik was een beetje onthutst van het antwoord. Omdat ik dus twee keer in korte tijd hetzelfde probleem aan de orde heb gehad. Assistentes die niet simpel een patiënt in het systeem kunnen vinden, ook al wordt verteld dat ze er hun hele leven komen. Er worden doodleuk nieuwe records aangemaakt. Zelf weet ik hoe lastig het is om in een beetje grote databases dubbele records op te sporen. Meestal zitten er kleine verschillen in waardoor ze er tussendoor glippen. Ik vind het belachelijk dat het apotheeksysteem dus zo ingewikkeld schijnt te zijn, dat een assistente na herhaald aandringen de 'onderwater' records niet boven water weet te krijgen. Dat er dus gewoon dubbele records aangemaakt worden -dat het überhaupt kan!-, en dat de apotheker vervolgens over het superieure recordsmanagment begint. Volgens mij werkt hun hele systeem voor geen meter. Daarvoor het ik teveel met informatie gestoeid.
Mijn vertrouwen in het elektronisch patiënten dossier (EPD) is dus behoorlijk geschokt. Ik denk dat ik voortaan maar eens jaarlijks inzage ga vragen in die dossiers van alle familieleden. Wie weet wat voor ellende je allemaal tegenkomt.
* De titel van deze post was geïnspireerd op Dr. Henkenstein, die ik bij deze veel beterschap wens.
Bij de apotheek receptje inleveren. Blijkt mijn zoon niet "in het systeem te staan". Zijn tweelingzusje wel, maar hij niet. Ik dring nog eens aan. "Maar jij komt hier al zijn hele leven" (dat zijn zeven jaren in zijn geval, nog niet veel jaren, maar zeker meerdere keren dat we daar voor hem zijn geweest) druk ik de assistente nog eens uitdrukkelijk op het hart. Maar hij stond er volgens haar echt niet in. Dus zij maakt een nieuw record voor hem aan. Omdat ik twee maanden eerder een soortgelijk geval met mijn oudste zoon had gehad, was ik in zoverre voorbereid dat ik zijn verzekeringspasje bij me had.
Terwijl ik wachtte op de medicijnen begon het mij te dagen. Het kon niet zo zijn. Dit zat echt fout. Een lichte irritatie maakte zich van mij meester. Hij moest hier echt ingeschreven staan, zelfs met de aantekening dat hij allergisch is voor amoxicilline -het meest standaard antibioticum-. Ik was echt niet gek. Toen zijn medicijnen klaar waren drong ik nog een keer aan, een tikkeltje geïrriteerd. "Staat die resistentie dan toevallig op naam van zijn zusje?" Nee, dat stond daar niet aangetekend. "Maar jullie moeten dat in je systeem hebben staan", probeer ik nogmaals. In dit geval staat het ook in het systeem van de huisarts, maar het is juist de lol van het elektronisch patiënten dossier dat die allergie ook bij de apotheek bekend is. We praten hier notabene over een apotheek aangesloten bij een organisatie die op tv al reclame maken voor het feit dat zij al onderling informatie over patiënten uitwisselen. Op zich vind ik dat wel een slim idee, maar ik werd hier geconfronteerd met de keerzijde van het systeem. Mijn zoon zou er in moeten zitten, met in dit geval zeer relevante informatie, en na persistent aandringen, komen zijn op dat moment belangrijke gegevens niet boven tafel.
Twee maanden daarvoor had ik het dus eender meegemaakt maar geen nattigheid gevoeld, maar nu omdat het een tweeling betrof wou ik heel zeker weten of het allemaal wel klopte.
De apotheker zou later nog contact met me opnemen.
Dat heeft die ook gedaan. Hij legde uit dat zijn assistente niet goed gezocht had -waar heb ik dat eerder gehoord?- en dat alle gegevens van mijn zoon prima bewaard worden, dat ze als apotheker zelfs een bewaarplicht van zestien jaar hebben, en dat het dubbele record dat vandaag gemaakt was natuurlijk samengevoegd zou worden. Het is gewoon zo dat records van patiënten die drie jaar niet zijn geweest onder water verdwijnen, maar zeker niet weggegooid worden.
Ik heb gewoon twee hele gezonde kinderen, waarvoor we drie jaar niet bij de apotheek geweest waren. Ik was een beetje onthutst van het antwoord. Omdat ik dus twee keer in korte tijd hetzelfde probleem aan de orde heb gehad. Assistentes die niet simpel een patiënt in het systeem kunnen vinden, ook al wordt verteld dat ze er hun hele leven komen. Er worden doodleuk nieuwe records aangemaakt. Zelf weet ik hoe lastig het is om in een beetje grote databases dubbele records op te sporen. Meestal zitten er kleine verschillen in waardoor ze er tussendoor glippen. Ik vind het belachelijk dat het apotheeksysteem dus zo ingewikkeld schijnt te zijn, dat een assistente na herhaald aandringen de 'onderwater' records niet boven water weet te krijgen. Dat er dus gewoon dubbele records aangemaakt worden -dat het überhaupt kan!-, en dat de apotheker vervolgens over het superieure recordsmanagment begint. Volgens mij werkt hun hele systeem voor geen meter. Daarvoor het ik teveel met informatie gestoeid.
Mijn vertrouwen in het elektronisch patiënten dossier (EPD) is dus behoorlijk geschokt. Ik denk dat ik voortaan maar eens jaarlijks inzage ga vragen in die dossiers van alle familieleden. Wie weet wat voor ellende je allemaal tegenkomt.
* De titel van deze post was geïnspireerd op Dr. Henkenstein, die ik bij deze veel beterschap wens.
Labels: apotheek, elektronisch patienten dossier, EPD
